ख्रीष्टमा विश्वास

परमेश्वरको उद्धारको महान् कामको प्रापक बन्नका लागि हामीले आफ्ना पापहरूबाट पश्चात्ताप मात्र गर्ने होइन तर हाम्रो लागि परमेश्वरले आफ्नो पुत्र येशू ख्रीष्टद्वारा गर्नुभएको काममा विश्वास र भरोसा पनि गर्नुपर्दछ । अरू सबै प्रकारको आत्मभरोसा त्यागेर येशू ख्रीष्टको व्यक्तित्व र काममाथि साथै हाम्रो पापहरूको लागि उहाँले क्रुसमा  गर्नुभएको मृत्युवरणमा र मृतकबाट उहाँको पुनरुत्थानमाथि हामीले आफ्नो भरोसा राख्नुपर्दछ । हामीले यो विश्वास गर्नुपर्छ कि उहाँले जे गर्नुभयो त्यो हाम्रो लागि गर्नुभयो । र हाम्रो विश्वास यो पनि हो कि परमेश्वरसँग हाम्रो पुनर्मिलाप भएको छ र उहाँमा हामीलाई अनन्त जीवन दिइएको छ ।
  यो कुरा बुझ्न महत्वपूर्ण छ कि जसरी परमेश्वरले चारैतिरका सबै मानिसलाई तिनीहरूका पापदेखि पश्चात्ताप गर्नलाई आज्ञाहरू दिनुहुन्छ, त्यसरी नै उहाँले चारैतिरका सबै मानिसहरूलाई उहाँको पुत्रमाथि विश्वास गर्नलाई पनि आज्ञा दिनुहुन्छ । आफ्नो पहिलो पत्रमा प्रेरित यूहन्नाले यसो लेख्छन्— “उहाँको आज्ञा यही हो कि हामीले उहाँका पुत्र येशू ख्रीष्टको नाउँमा विश्वास गर्नुपर्छ, र उहाँले हामीलाई आज्ञा दिनुभएबमोजिम एउटाले अर्कोलाई प्रेम गर्नुपर्छ” (३ः२३) । जब भिडले येशूलाई “परमेश्वरले चाहनुभएको कामहरू गर्नका लागि” उनीहरूले के गर्नु पर्दछ भनी सोधे, तब उहाँले यसरी प्रतिक्रिया दिनुभयो, “परमेश्वरको काम यही हो— जसलाई उहाँले पठाउनुभयो उसमाथि विश्वास गर” (यूह ६ः२८–२९) । यो कुरा बुझ्न पनि महत्वपूर्ण छ कि मानिसहरूले येशू ख्रीष्टमाथि विश्वास गर्नका लागि अरू सबै विश्वासहरूलाई बहिष्कार गर्नुपर्दछ । येशू नै संसारको मुक्तिदाता हुनुहुन्छ भनी विश्वास गर्नु भनेको त्यस्तो दाबी गर्ने अरू सबैलाई इन्कार गर्नु हो । सायद यो ख्रीष्टियान विश्वासले माग गर्ने सबैभन्दा निन्दनीय माग हुनसक्छ । एक व्यक्तिले अरू सबै माध्यमहरूलाई नत्यागी ख्रीष्टलाई एकमात्र उद्धारकर्ताको रूपमा घोषणा गर्न सक्दैन । साँचो विश्वासले येशूलाई उद्धारकर्ताहरूमध्ये एकको रूपमा नभई एकमात्र उद्धारकर्ताको रूपमा भरोसा गर्छ । 
    यो दाबी कुनै सङ्कुचित विचार भएको कट्टरपन्थी परम्परावादीहरूले निर्माण गरेको सिद्धान्त होइन तर यो त ख्रीष्ट र उहाँको प्रेरितहरूको शिक्षाको सार तत्व हो । येशूले आफैँलाई इङ्गित गर्दै यो घोषणा गर्नुभयो, “बाटो, सत्य र जीवन म नै हुँ । मद्वारा बाहेक कोही पनि पिताकहाँ आउन सक्दैन्” (यूह १४ः६) । प्रेरित पत्रुसले साहसी भएर महासभाको अघि उभिएर यो घोषणा गरे, “अरू कसैमा मुक्ति छैन, किनकि हामीले मुक्ति पाउनलाई स्वर्गमुनि मानिसहरूमा अर्को कुनै नाउँ दिइएको छैन” (प्रे ४ः१२) । प्रेरित पावलले जवान तिमोथीलाई प्रचारको काम गर्न र येशू ख्रीष्टको एक असल सिपाहीको रूपमा कष्टहरू भोग्नलाई हौसला दिए यो कुरा अवगत गराउँदै कि “परमेश्वर एउटै हुनुहुन्छ, परमेश्वर र मानिसहरूबीचको मध्यस्थ पनि एउटै हुनुहुन्छ– मानिस, येशू ख्रीष्ट” (१ तिमो २ः५) । यी पदहरूको आधारमा सुसमाचारको सेवकले येशू ख्रीष्ट बाहेक उद्धारको निम्ति अरू पनि माध्यम छ भनी विश्वास गर्दछ भने उसले विश्वास त्यागेको छ भनी भन्नु कुनै अन्याय वा चरम आलोचना हुँदैन । वास्तवमा भन्ने हो भने उसले आफ्नै थाप्लोमा ख्रीष्टको न्यायको भयानक चेतावनीलाई निम्त्याएको छ— “तर हरेक जसले मलाई मानिसहरूका सामुन्ने इन्कार गर्छ, म पनि उसलाई स्वर्गमा हुनुहुने मेरा पिताको सामुन्ने इन्कार गर्नेछु” (मत्ती १०ः३३) ।
     परमेश्वरले हामीलाई एउटा मात्र रातो धागो दिनुभएको छ जसद्वारा हामी सुरक्षासाथ अनन्तसम्म वेग मार्न सक्छौँ— ख्रीष्ट र कलवरीमा भएको उहाँको क्रुस र मृत्यु । प्रेरित पत्रुससँगै यी शब्दहरू दोहोर्‍याउन ठीक हुन्छ, “स्वर्गमुनि अरू कुनै नाउँमा उद्धार छैन” (प्रे ४ः१२) । यो एकमात्र सुसमाचार हो जसले परमेश्वरको स्वीकृति प्राप्त गरेको छ ।